Συνέβη στο 5ο Γυμνάσιο Γαλατσίου (2015-16)

Στην βιβλιοθήκη του σχολείου μας και υπό την εποπτεία της κας Μπιτσάκου , καθηγήτριας Αγγλικών , μια ομάδα μαθητών από την Β' & Γ' Γυμνασίου μελέτησε , διασκεύασε και παρουσίασε την ιστορία του "Πήτερ Παν και Γουέντι" του Τζ. Μπάρι. στους συμμαθητές τους . Τα παιδιά της ομάδας αφηγήθηκαν την ιστορία του Πήτερ Παν , ενός παιδιού διαφορετικού από τα άλλα , που γνωρίζει την Γουέντι και τα αδέρφια της και ταξιδεύουν όλοι μαζί στη χώρα του ΠΟΤΕ , το μοναδικό μέρος όπου τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται και να ζουν φανταστικές περιπέτειες με πειρατές , γοργόνες , νεράϊδες και Ινδιάνους. Οι διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών μας κατέδειξαν τις αξίες της φιλίας , της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης , της σημασίας της οικογένειας και τις ανησυχίες τους για το μέλλον στο μεταβατικό στάδιο της εφηβείας.

Με λόγια απλά αλλά και ουσιαστικά , οι μικροί μας ηθοποιοί άγγιξαν τις καρδιές των συμμαθητών τους και τους ενθουσίασαν. Μέσα από την ιστορία του Πήτερ Παν & της Γουέντι, και με την εναλλαγή ανάμεσα στην αφήγηση και στον διάλογο , οι μαθητές μας είδαν να παίρνουν σάρκα και οστά οι χαρακτήρες του βιβλίου και έζησαν την ατμόσφαιρα της ιστορίας.

Η αφήγησή μας ξεκίνησε κάπως έτσι:

θα σας πούμε ιστορία...... που συνέβη στην Αγγλία

μα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε στη γη

και στα χρόνια τα παλιά.... που δεν είναι μακρινά

τα θυμούνται τα παιδιά....σαν ανάμνηση γλυκιά

Από έναν κόσμο φωτεινό.... ένα όνειρο γλυκό

Τρέχει πάντα βιαστικά.. μ' ένα σύννεφο αγκαλιά

Αν μια αχτίδα χρυσή..... που έχει όνομα κλειδί

Αν το φωνάξει ένα παιδί... την σκιά του όταν δει

Αν ......

Έρχεται ο Πήτερ Παν.

Οι μικροί μας ηθοποιοί σχολιάζουν  :

Ήταν από τις εμπειρίες που δεν θα ξεχάσω… Η παρεούλα μας και τα μεσημέρια της Παρασκευής, που περάσαμε μαζί, οι πρόβες και φυσικά… τα ακροβατικά του Στέλιου (Πήτερ Παν). Ήταν ένα έργο ιδιαίτερο το οποίο με έκανε να ξανανιώσω σαν μικρό παιδάκι. Ευχαριστώ πολύ την κα Μπιτσάκου και όλη την τρελοπαρέα μας για όλες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί.

Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ!

Με αγάπη,

Δ. Στασινοπούλου ή αλλιώς Γουέντι Μόιρα ‘Αντζελα Ντάρλιγκ

Αυτά τα τρία χρόνια στο πρόγραμμα με την κα Μπιτσάκου σίγουρα μου χάρισαν πολλές αναμνήσεις για το μέλλον…. Χαίρομαι πολύ που είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω από την Α' Γυμνασίου το πρόγραμμα αξίζει και έχει να προσφέρει πολλά σε όποιον επιλέξει να συμμετάσχει.

Μαριτίνα Λάμπρου (Αφηγήτρια)

Ο ρόλος του Κάπταιν Χουκ μου άρεσε γιατί είναι ένας άνδρας σοβαρός, σκληρός, επιβλητικός αλλά και παρεξηγημένος. Μου άρεσε που έκανε το σκηνοθέτη η κα Μπιτσάκου, που γνώρισα καλά τους άλλους ηθοποιούς και κάναμε πλάκα την ώρα που παίζαμε το έργο.

Αρναούτης Γιάννης (Κάπταιν Χούκ)

Στην αρχή ντρεπόμουν λίγο, το διήγημα έμοιαζε λίγο παιδικό αλλά στην πορεία μου φάνηκε ενδιαφέρον ιδιαίτερα ο χαρακτήρας του Πήτερ Παν γιατί θέλει να είναι πάντα αρχηγός αλλά και ταυτόχρονα να διασκεδάζει την ομάδα του. Όπως φάνηκε από τους διαλόγους ο Πήτερ Παν θέλει να είναι ελεύθερος αλλά και να ανήκει σε μια ομάδα που να τον αποδέχονται.

Στέλιος (Πήτερ Παν)

Όσον αφορά το ρόλο μου στο θεατρικά, ήμουν η Τίγρη Λίλλη. Παρόλο που ο ρόλος μου δεν ήταν πρωταγωνιστικός, ένιωσα περήφανη που πήρα μέρος, γιατί ήταν μια εμπειρία που θα τη θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.

Νεφέλη (Τίγρη-Λίλλη)

Θα θυμάμαι πάντα την ιστορία του Πήτερ Παν και της Γουέντι........Οι αναμνήσεις της κυρίας Ντάρλινγκ

Η συγκεκριμένη ιστορία μου άρεσε πολύ καθώς πέρναγε πολλά χρήσιμα μηνύματα και συγχρόνως είχε άπειρες σκηνές διασκέδασης. Υπάρχουν πολλά στοιχεία στην ιστορία που μου κίνησαν το ενδιαφέρον και με έκαναν να τους δώσω παραπάνω προσοχή . Αρχικά, το γεγονός ότι ο κύριος και η κυρία Ντάρλινγκ είχαν παραπάνω προσδοκίες για την κόρη τους απ'ότι θα έπρεπε. Ουσιαστικά, «πίεζαν» την Γουέντι να ωριμάσει και να αναλάβει ευθύνες για τις οποίες δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Η Γουέντι, όπως και όλα τα παιδιά είχε το δικαίωμα να ζήσει στον ανέμελο και χαρούμενο κόσμο του παιδιού, κάτι που οι γονείς της δεν σεβάστηκαν. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν την αγαπούσαν.

Επιπλέον, κάτι άλλο που μου τράβηξε την περιέργεια ήταν η ανάγκη της μητέρας που είχαν τα Ατίθασα Παιδιά. Ζούσαν ολομόναχοι στην χώρα του Ποτέ χωρίς τους γονείς τους, έχοντας ως αρχηγό τον Πήτερ Πάν. Είχαν νοσταλγήσει την ζεστασιά του σπιτιού τους και το χάδι της μαμάς τους. Μπορεί ο Πήτερ Παν να είχε πάει τα Ατίθασα Παιδιά στην Χώρα του Ποτέ για να μη μεγαλώσουν ποτέ αλλά το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Έπρεπε να επιβιώσουν, να προστατευτούν, να βρουν καταφύγιο, πράγματα που δεν γνωρίζουν πως να κάνουν τα περισσότερα παιδιά. Τους έλειπε μια τρυφερή μαμά η οποία θα τα φρόντιζε, θα τους μαγείρευε και θα τα νανούριζε το βράδυ, για αυτό όταν ήρθε η Γουέντι την αγάπησαν και στο πρόσωπο της, βρήκαν την μαμά που τόσο πολύ ήθελαν. Το ίδιο ακριβώς ένιωθε και ο Πήτερ Παν. Μπορεί να είχε φύγει από το σπίτι του για να μην ωριμάσει ποτέ αλλά με τον καιρό, η ανάγκη για μια οικογένεια γεννήθηκε μέσα του. Άλλωστε, δεν πήρε την Γουέντι μαζί του μόνο γιατί τα Ατίθασα Παιδιά χρειαζόντουσαν μια μαμά, αλλά γιατί και ο ίδιος είχε ανάγκη από μια μητέρα. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ένα παιδί πρέπει να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Τα πρώτα χρόνια θα διασκεδάζει, θα είναι ξεκούραστος και απελευθερωμένος από ανησυχίες. Στην συνέχεια όμως, θα πρέπει να ωριμάσει και να αναλάβει κάποιες ευθύνες αλλά μόνο όταν θα νιώθει έτοιμος. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι οι μεγάλοι υπήρξαν κάποτε παιδιά και για πάντα θα κρύβουν μέσα τους ένα ξέγνοιαστο και χαρούμενο παιδί που θέλει να παίξει.

Αννέτα Λυερού (Β' Γυμνασίου )